Vakantie verhalen

Reisverslag Mexico, Puerto Vallarta Nov/Dec 2003

Als klein meisje droomde ik al van Mexico, die Mexicanen met die sombrero’s waren het helemaal.  Vaak in Spanje geweest en natuurlijk kwamen weer die sombrero’s aan bod. Van Spanje verhuisden ze naar mijn kamertje waar ze jarenlang hebben gehangen. Mexico bleef altijd in mijn gedachten sluimeren. Vele landen bezochten we al voordat we eindelijk in Mexico terecht kwamen. Vanaf dag 1 was ik verliefd, de lieve mensen, het variabele land en de mooie zee met het zeer gevarieerde onderwater leven. Maar ik ga te snel voor jullie. De reis was lang, in het vliegtuig dacht ik: “waar ben ik aan begonnen”. Eenmaal aangekomen op het vliegveld voel je de rust van het land over je heenkomen. Meestal is het vliegveld de meest hectische plaats in een grote stad. Maar op het vliegveld van Puerto Vallarta voelde ik meteen de serene rust. Een rustige vriendelijke kruier vroeg of hij ons kon helpen, wat een welkom aanbod was omdat wij met onze duikspullen en (uiteraard) veel bagage twee karretjes hadden moeten vullen wat hij op 1 kar kreeg. Tijdens de busreis van het vliegveld naar het hotel ( 15 minuutjes) konden we al wat van Mexico genieten. De volgende dag was het pas echt feest, wakker worden van het geluid van de zee en het vrolijke gekrijs van de papegaaien. Het ontbijt gebruikte we in het restaurant aan zee, dit is het paradijs!. 

 De eerste afspraak in Puerto Vallarta was met Eddy onze Nederlandse gids in Mexico. De verbazing was groot toen we de prijs hoorde van de tours die hij aanbied. Meteen geboekt natuurlijk en vol verwachting begonnen we aan onze eerste excursie, Bora Bora. We vertrokken ’s morgens, onder het genot van een Mexicaans ontbijt, met de catamaran naar Los Arcos. De zee was rustig en tot onze verbazing (het was eind november) zagen we onderweg walvissen, wat overigens de Oad gids weerlegde, maar welk dier spuit nog meer zoveel water? Bij Los Arcos aangekomen lieten we ons door het heerlijk warme water verwennen en met onze snorkel en duikbril konden we de mooie tropische vissen bewonderen, ze krioelde om de boot. Ook voor de mensen die het water niet ingingen was het een adembenemend gezicht en een mooie gelegenheid om foto’s te maken. Hierna bracht de boot ons verder naar Quimixto waar we aan land gingen om de waterval te bezoeken. De tocht naar de waterval was best zwaar maar zelfs voor mijn ouders 70 en 71 jaar goed te doen. Vooral mijn vader heeft genoten van de tocht waarbij we over een zandpad, door de jungle liepen waarbij we zelfs 3x de rivier moesten oversteken! De waterval was een geweldige afwisseling met het overige landschap. Vele bezoekers lieten zich door het koele water verleiden tot een duik. De Mexicaanse drankjes en hapjes boven bij de waterval waren heerlijk en we vonden het dan ook zonde dat we weer moesten gaan. Zelfs de paardjes waarmee je naar boven en beneden kon bleven liever bij de waterval. Terug in de boot kregen we een heerlijke lunch waar iedereen de kapitein zeer dankbaar voor was. Op weg naar de volgende stop kregen we te horen dat het daar niet meer mogelijk was te snorkelen omdat de zee te ruw was geworden. Na heel wat gezelligheid en tequila op de boot konden we in de haven terugkijken op een geslaagde dag.

De volgende dag gingen we duiken met Pacific scuba. Het was te gek, de kleine club (erg belangrijk voor een goede duik), de gezellige maar vooral professionele crew en divemasters, en niet te vergeten het eten en drinken aan boord. In een woord geweldig!. Thank’s guy’s!!! 

De baai van Puerto Vallarta herbergt een aantal dolfijnen populaties die we uiteraard met wildlife connection gingen “bezoeken”. Op het kleine bootje stoorde we de dolfijnen niet en de dieren verrasten ons telkens weer. Met mijn camera in de aanslag heb ik de mooiste foto van de vakantie kunnen maken: een springende wilde dolfijn. Een niet te evenaren ervaring. Na deze “show” was iedereen de hele tocht onder de indruk en ik wed nog vele dagen daarna.

Helaas kon ik vanwege mijn zwakke rug niet met de jeepsafari mee maar zal zo goed mogelijk verslag uitbrengen van de tour die Hans, mijn man, met Eddy maakte. Bij een jeepsafari in een vreemd land denk je al gauw aan die lange rij jeeps waarin toeristen zijn gepropt die vervolgens de hele dag bezig zijn met stof happen en verbranden. Niets van dit alles bij Eddy’s jeepsafari. In Eddy’s eigen (dichte) jeep vertrokken ze met drie mannen, Eddy, Wil en Hans naar de bergen. Het avontuur was begonnen. En een avontuur is het, grote bergen, verharde wegen maar meestal onverharde smalle zandpaadjes. De eerste stop maakte ze in de bergen bij een klein dorpje, in het restaurantje werd een typisch Mexicaans ontbijt genoten. De hanenfarm was de volgende stop, allemaal kleine driehoekjes waar de ongeveer 800 hanen bescherming konden vinden tegen de zon. De hanen die ze hier fokken zijn allemaal voor hanen gevechten, die overal in Mexico nog veelvuldig plaatsvinden. De tocht door de bergen ging verder naar Mascota alwaar ze het vliegtuigje van de touroperators zagen landen en niet lang daarna weer zagen opstijgen. De magen waren hongerig dus eerst naar een alweer typisch Mexicaans restaurant.

Vanuit hier begon de rondleiding door het dorpje, het dorpsplein met zijn specifieke rijken bankjes, het gemeente huis en de kerktoren. Via de oude afgesleten ronde wenteltrap kwamen ze tussen de kerkklokken en keken uit over Mascota. In het kerkje werd op dat moment  getrouwd en onze mannen mochten plaats nemen tussen de mariachies ( Mexicaanse band ).

Met de heerlijke muziek nog in de oren ging het verder naar het privé museum en huis van Eddy’s goede vriend. In het huis kon je goed zien hoe een Mexicaans huis eruit zien en hoe deze mensen leven. Door de bergen ging het verder naar Talpa. Waar in de kerk het heilige beeld van de maagd van Talpa bewaard wordt. Deze kerk in Talpa is een bedevaartsoort en vele mensen ondernemen dan ook een vaak moeizame tocht om dit heilige beeld te bezoeken. Bedevaart gangers kruipen daar de kerk in om zo bij het heilige beeld te komen om bijvoorbeeld genezing en geluk te vragen voor henzelf of familieleden. De offerandes en brieven maakte veel indruk op onze nuchtere mannen. Ook in deze kerk bezochten ze de klokkentoren.  In de overdekte markt aten ze een heerlijke tortilla en na het bezoek aan de markt en winkeltjes volgde het diner. Met volle buiken begonnen ze aan de terugtocht. Onderweg bij een echte “saloon” nog wat gedronken en de capriolen bekeken van een dronken cowboy die aan de ene kant op zijn paard stapte om er aan de andere kant weer af te vallen. Teneinde raad toch op het paard gekropen om vervolgens het dier zijn eigen weg te laten zoeken naar huis. Dit is het echte Mexicaanse leven!

San Blas was de volgende excursie: met de auto, Eddy en 6 gasten vertrokken we richting San Blas. Onderweg nog wat Mexicaanse snoepjes gehaald. Een geluk dat Eddy in de buurt was, hij kon ons precies vertellen wat wat was en de meest opzienbarende lekkernijen mochten we zelfs proeven! Soms waren echter de lekkernijen niet zo lekker maar vooral met voorbedachten rade gegeven. De dames van de snoepwinkel hadden de grootste lol, ze worden tenslotte zelf ook geplaagd met drop uit Holland. De rit naar San Blas was, zoals alle auto- of wat voor ritten dan ook een streling voor het natuur oog. Bergen wisselde zich af met grasland om vervolgens achter de heuvels een blauwe zee tevoorschijn te toveren. Lieve dorpjes en agave velden sierden het landschap. Onder de indruk van het mooie land kwamen we in San Blas. Alsof het nog niet genoeg was kregen we nog meer natuurschoon te zien. Per boot voeren we door de mangrove, we waren een van de eerste (er was 1 bootje voor ons, Eddy was vergeven voor zijn “gezeur”zo vroeg te vertrekken) zodat de dieren in het mangrove nog niet waren gevlucht voor het motorgeweld. De bus van de gewone touroperator arriveert altijd erg laat. Krokodillen, Schildpadden, leguanen, reigers, grote vissen, uilen, Jan van Gents, Pelikanen teveel om op te noemen. De eerste krokodil die we tegenkwamen was nog maar een baby’tje maar wel erg echt krokodil. Ik dacht nog: “dat zullen wel alle krokodillen zijn”, maar een stuk verder kwam het echte werk. We kwamen om de bocht van de rivier en daar lag ie, 5 meter krokodil,starend naar de boot, wachtend tot iemand het lef zou hebben eruit te stappen. Op afstand kwam de boot tot stilstand en de krokodil opende alvast zijn enorme bek. Na wat heen en weer gegaap van de krokodil naar ons en wij naar de krokodil gingen we verder. Eddy vertelde ons dat de schildpadden vaak op boomstammen zitten maar omdat er veel boten zijn gaan ze snel in het water. Dus met de camera in de aanslag, liggend voor op de boot op zoek naar schildpadden. Op een dikke boomstam kwamen we ze tegen, de kapitein reageerde alert en volgens mij bleven de schildpadden door de hypnotiserende blik van Eddy gewoon zitten. Geweldige foto’s!. Op het eindpunt stapte we uit om een bezoekje te brengen aan de krokodillen farm, hier zaten hele kleine krokkies van een paar dagen oud. Omdat de beheerder een vriend van Eddy is mochten we bij de baby krokodillen, deze lieten door een soort van gegrom en gesis blijken hier niet blij mee te zijn.

Het echte krokodil zijn zit er al vroeg in. Met de dreiging van de krokkies nog in onze oren togen we weer naar de boot die ons naar de 2e stop bracht, een terrasje midden in de jungle aan de rivier waar een wilde krokodil stil het water in gleed om een kijkje bij ons te nemen.

De vissen vrolijk aan zijn zij, hij had zeker net gegeten! Na het drinken de boot weer in en met een aardig gangetje weer terug naar het beginpunt. Er is geen woud zo mooi als het mangrove woud!!!!!! Op de terug weg stopten we nog bij een voormalig Spaans ford waar een “gouden” beeld staat omringd door kanonnen van de man die zijn leven heeft gegeven voor Mexico.  In het volgende dorpje kocht Eddy garnalen waar ik jaloers op ben 2 kg voor 10 dollar, was Mexico maar hier! Een vismarkt en een typische overdekte Mexicaanse markt bezocht. Nog even gestopt bij een restaurant voor ijs voor bij de garnalen en verder door naar een Mexicaans restaurant aan het strand waar we heerlijk hebben gegeten, de garnalen in knoflook zijn werkelijk hemels.  We hebben deze dag zoveel mooie dingen gezien dat ons hoofd ’s avonds omliep en er meer wartaal over de mooie dingen uitkwam dan wat anders.

Het leven van goudzoekers heeft me altijd geïntrigeerd, wat beweegt die mensen om dag en nacht bezig te zijn met het vinden van schatten? Toen Eddy dan ook begon over een geweldige excursie waarvan hij pas terug was zat ik aan zijn lippen gekluisterd. Op de terugweg van Guadalajara had hij voor de 1e keer met gasten een opaalmijn bezocht, jammer vond hij het dat deze zover van Puerto Vallarta lag. Mijn belangstelling was gewekt. Hoe wat waar mijn en opaal??? Zonder pardon vertelde ik Eddy dat ook wij daarheen wilde. Na wat heen en weer gebel en geregel voor het bezoek, konden we enkele dagen daarna vertrekken.

’s morgens vroeg met de auto vertrokken naar Magdalena, onderweg heerlijke gebakjes gegeten vanuit de koelbox van Eddy. De tocht naar de mijn duurde qua tijd aardig lang maar voor het gevoel waren we er veel te snel, het mooie landschap en de vele dorpjes onderweg blijven intrigeren. Bij het dorpje van de mijn aangekomen stond er een vrachtwagentje voor ons klaar. Iedereen werd verzocht om plaats te nemen, jawel in de achterbak op de bankjes, en daar begonnen we aan de tocht naar de mijn. De bewoners van het dorpje liepen uit om naar het vrachtwagentje van de mijn te kijken waarmee nu ineens toeristen vervoerd werden in plaats van stenen. Onderweg kwamen we verschillende vrolijk zwaaiende wegwerkers tegen die de weg naar de mijn aan het verharden waren met stenen uit de mijn. Als ze geluk hadden kwamen ze nog stenen tegen waarin nog het opaal school wat de mijnwerkers over het hoofd hadden gezien. Bij de mijn aangekomen vertelde de manager welke stenen misschien opaal bevatte en waarop we moesten letten. De, onderweg opgehaalde, hamers werden uitgedeeld en we konden aan de slag. 2 uur mochten we hakken en breken wat we wilden. Alle opaal die gevonden werd mochten we meenemen of het nu een steen van 1 of 1000 dollar was. Na veel woest en geconcentreerd gehak moesten we tenslotte weer met de vrachtwagen naar beneden.

We hebben voor kapitalen meegenomen, veel kwartsiet en zelfs wat stenen met opaal erin.

Het vrachtwagentje bracht ons naar het winkeltje van de mijn waar ze de opalen in verschillende dingen verwerken. Ze maken er van alles van zoals dolfijnen met opaal erin sleutelhangers met verschillende steentjes en erg mooie sieraden. Het is ongelooflijk wat ze met opaal kunnen doen. Ook laten ze daar zien hoe je opaal kunt herkennen. Door Eddy werden we uit het winkeltje gemanoeuvreerd, we wilde veeeeeel langer blijven, maar moesten verder naar Tequila. Onderweg nog een typisch Mexicaans dorpje bezocht met een mooi kerkje en veel echte Mexicaanse cowboys, die zich allemaal hadden verschanst op het mooie dorpspleintje. Tequila is een prachtig plaatsje waar het op dat moment kermis was. Een heerlijk klein kermisje (kom zelf uit Tilburg waar de kermis 9 km lang is) met attracties die bij ons op de nostalgische kermis staan. Heerlijk om te zien dat het volksvermaak kermis ook nog heel eenvoudig kan. Ondertussen begonnen de magen te knorren en gingen we naar een werkelijk schitterend restaurant. Het eten was heerlijk en werd nog lekkerder door de mooie houten beelden en de muurschilderingen van het restaurant. Alleen al voor de ambiance zou je dit restaurant uitkiezen om te eten. Daarbij nog het heerlijke eten en je hebt de perfecte combinatie. Omdat we nog wat wilde winkelen, ik wilde graag een hangstoel kopen, togen we naar het centrum. Nog nooit had ik een zadelmakerij gezien, deze zat gewoon tussen de winkeltjes en werkte waar we bijstonden aan het mooiste zadel dat je ooit hebt gezien. De hangstoel was ik hierdoor prompt vergeten. Onder het winkelen werden we door “Mama” uitgenodigd in haar cafe-restaurantje waar twee dronken muzikanten een onduidelijk deuntje  speelde op de stoep. Na het drankje, en een uitgebreid afscheid van “mama” vertrokken we richting Vallarta, iedereen vredig slapend!!!

Het lijkt alsof we deze vakantie alleen maar excursies hebben gedaan maar we hebben veel gedoken en vaak het gezellige Puerto Vallarta bezocht. Het is zo heerlijk in Mexico dat we er over 6 weken alweer heen gaan. Ik kan niet wachten!!!!

Rianne Prins

 

 

 

 

 

Get the best off Sierra Madre. Driving through rivers Mexican villages and Beatiful sightseeing

Daily tours to * San Sebastian * Mascota & Talpa de Allende * Talpa & Guadalajara (2days) * and more